Het relatieweekend wat wij volgden smaakte naar meer!
We gingen door naar een vervolgweekend,… het Balansweekend!
We ervoeren weer die warme sfeer en ontmoetten opnieuw dappere koppels. Zij durven het aan om hun kwetsbare verhalen te delen, van hoe het soms helemaal niet lukt samen. In dit weekend leerden we dat we ons gedragen vanuit het verlangen om erkend te willen worden of vanuit het verlangen om bemind te willen worden. We schreven elkaar ook in dit weekend brieven, nu om ons bewust te worden van wat ons gedrag met de ander doet en hoe we ons daarbij voelen.
We spraken dit keer niet alleen met elkaar, maar ook in onze tafelgroep met drie andere koppels.
Het verwonderde ons hoe makkelijk het gaat om de moeilijkheden, waar wij in onze relatie tegen aanlopen, te delen met de anderen. Sterker nog, het delen verbindt ons juist! Een vraag of opmerking van de ander kan zo helpend zijn; onze buurvrouw aan tafel vraagt zichzelf vaak af: hoe is het om van mijn verwijt een verlangen te maken? Dat gaan we onthouden!
Het was ook fijn, om tijdens de maaltijd weer heel andere koppels, zowel jongere als oudere, te ontmoeten. Ook die gesprekken deden ons goed!
We schreven op zondagmiddag een veranderplan; wat wil ik in onze relatie echt anders gaan doen en hoe ga ik dat doen? Ik ga in een conflict mijn angst onder woorden proberen te brengen en vragen om een arm om mij heen. En Kees wil zijn mening leren opschorten en meer naar gevoelens gaan vragen. We merkten dat we daar allebei blij van werden, we gaan weer vol hoop verder!
Hanny en Kees
