In de vorige nieuwsbrief zijn we met we 10 geboden van liefhebben begonnen. Dit keer behandelden we het 1e gebod: Gij zult elkander knuffelen en wel iedere dag minstens één keer.
Het 2e gebod slaan we even over. We combineren 2 geboden die in elkaar overlopen:
Het 3e gebod: Gij zult elkaar echte aandacht schenken! Rode knop: Geen aandacht krijgen.
Het 6e gebod: Gij zult elkaar begrip tonen! Rode knop: Je gevoel mag er niet zijn.

Het nieuwe jaar 2026 is begonnen. In de kranten allerlei tips met goede voornemens.
Zo hadden we een heel gesprek over wat ons gelukkig maakt en ons echt leven geeft. Aandacht hebben en stil staan bij onze verlangens, maar ook de realiteit niet te verliezen.
Ik, Gerry, had de krant nog voor me liggen en vroeg Hans wat goed was voor hem en wat hem gelukkig maakt. Ik was nieuwsgierig naar zijn gevoelens en drijfveren.

Hans
Ik zat rustig achter mijn legpuzzel en zoals vaker vloog er ineens een vraag over de tafel naar mij toe.
Aandacht voor mij, prangende aandacht waar ik moeilijk aan kon ontsnappen. Ik sta er niet altijd voor open en ook nu kostte het me een moment van bezinning om me open te stellen.

Gerry
Na de schrik van Hans, werd het een serieus gesprek, nou ja eigenlijk een dialoog. Wat voelde ik me dichtbij. Zo is aandacht geven een feest. Een groene knop die zegt: je hebt wat te geven, dat mag je geloven en ook nog weten dat je geliefd bent. En daarna een dikke knuffel, wat wil je nog meer.
Maar ’s morgens vroeg moet je niet bij mij zijn. Ik verblijf nog in mijn eigen wereld en daar is weinig ruimte voor anderen. Ook Hans mist dan mijn aandacht en ik zit ’s morgens vroeg nog wel eens in mijn eigen sombere wereld ondergedoken. Mijn lichaamstaal zegt genoeg: kom niet te dichtbij en raak me niet aan.
Mijn dromen komen er bijna altijd op neer dat ik geen aandacht krijg, voor mij geen plek. Dat is de rode knop die keihard op mijn pijnplek drukt.

Pas gebeurde het dat iemand speciaal naar Hans ging, van mij weg. Oeps daar vloog die rode knop bijna in brand. Mijn vertaling is dat Hans meer te bieden heeft dan ik. En wie was ik eigenlijk? Ik vind het moeilijk om er aandacht voor te vragen, ik wil niet zeuren, want het is vaak dezelfde rode knop en hij had het al zo vaak gehoord.

In ons grote gezin van vroeger moest de aandacht verdeeld worden en die ging meestal naar degene die het mijn ouders moeilijk maakten. Ik probeerde dat te voorkomen en was een braaf, gehoorzaam kind. Voor gevoelens was zo wie zo geen aandacht. Ik vraag dus niet zomaar om aandacht en zeker niet om een knuffel.
Toch zei ik het wel en Hans was nabij in zijn lichaamstaal. Later in bed hadden we het erover.

Hans
Ik had aan Gerry’s gezicht gezien dat er wat mis was. Ja, ik was in gesprek geweest en lette niet op haar. Aanvankelijk toonde ik begrip. ‘Jij bent kennelijk interessanter dan ik’, zei ze. Ik kreeg aandacht en Gerry niet. Het is een thema dat vaker voorkomt bij ons en als ik slim was, had ik na het tonen van begrip, naar haar moeten luisteren, maar wat deed ik? Ik bedacht allerlei redenen om haar pijn te verzachten en zelf buiten schot te blijven.

Gerry
Hans ging relativeren en ik werd steeds kwader. Probeerde nog wel van de zaak af te gaan en te zeggen wat ik voelde, maar het escaleerde steeds meer. Ik vind het een stomme discussie zei ik en draaide me om. Niks geen nachtkus. De volgende dagen voedde ik mijn giftige gedachten. Kon er zo moeilijk afscheid van nemen. Maar ik wist ook wel dat ik zo niet gelukkig werd. Na een paar dagen kon ik eerlijk zeggen wat er met mij gebeurde toen Hans ging relativeren. De tranen zaten hoog en ik zei: ik wil graag een knuffel. Helemaal loslaten kon ik het nog niet, maar de deur stond weer een stuk open.
Als ik zo in mijn pijn gevangen zit gedraag ik me afstandelijk, leef in mijn eigen wereld en heb geen aandacht en zeker geen begrip voor Hans. Het vraagt tijd om uit mijn gevangenis te komen. Tijd die ik nodig heb om de pijn in het licht te zetten en te delen met Hans.

Hans
Ik schaam me voor mijn gedrag. Impliciet zei ik ‘doe niet zo moeilijk’ en wilde zo in mijn comfort leven blijven. Even echte aandacht was zoveel makkelijker geweest. Nou ja, makkelijker?
Gerry is uit zo’n andere materie samengesteld dan ik en soms kan ik me moeilijk in haar inleven. Ik werd boos op Gerry, dat ze zich door gedrag van anderen liet bepalen.
Mijn rode knop wordt ingedrukt als er een potentieel conflict is en ik erin betrokken dreig te raken. Mijn strategie is ontkennen en doen alsof er niets aan de hand is, of zoals hier in deze situatie de pijn te verzachten, wat duidelijk niet werkte. Ik hoopte dat het over zou waaien, tegen beter weten in. Wanneer ik begrip getoond had, vragen gesteld en echte aandacht had gegeven was Gerry’s rode knop niet zo heftig ingedrukt en mijn ontkenning niet de oorzaak geworden van een tijd verwijdering tussen ons.

Echte aandacht vragen, het is soms zo moeilijk. Geloven dat je het waard bent. Maar als je dat durft te geloven, heb je vrij te geven en gaan de groene knoppen aan. De groene knoppen die we bij elkaar kunnen stimuleren.

De andere kant van aandacht geven is het ontvangen ervan. Afwijzen van de aandacht die je partner aan je geeft is het afwijzen van haar/zijn liefde voor jou. Het tijdstip op de dag, je stemming, een aantrekkelijk tv-programma etc., het kan allemaal in de weg zitten om de aandacht toe te laten. Wanneer je de belangrijke onbelangrijkheden aan de kant zet kan de liefde echter hoogtij vieren

Dialoogvragen
in welke situatie gaan de rode knoppen van geen begrip en aandacht krijgen aan en aan welke ervaring raakt dat?
Wat denk je over jezelf als je aandacht en begrip mist van je partner?
hoe laat je je partner weten dat de rode knoppen aanstaan en vraag je dan om aandacht?

In welke situatie of op welk terrein is het moeilijk om je partner echte aandacht te geven?
Hoe zie je dat de rode knop van gemis aan aandacht en begrip, bij je partner gaat branden?
Bijvoorbeeld irritatie of terugtrekken.
Wat is het eerste gevoel dat dan in je opkomt en wat ben je geneigd te doen?
Wat zou je in beide gevallen willen doen, zodat de rode knop op groen springt?

Hans en Gerry