We hebben al heel wat liefdesgeboden die aandacht vragen.
Deze keer: Het 9e gebod acceptatie: Gij zult de verschillen van elkander accepteren en aanvaarden.
Soms is het duidelijk wat afwijzing is: houd je mond, bemoei je er niet mee, wat doe je dat toch onhandig, zoals ik het doe gaat het veel sneller. Snap je dan niet wat ik bedoel? Heb je de krant alweer opgeruimd, terwijl je weet dat ik hem nog niet uit heb.
Maar soms gaat het subtieler bijvoorbeeld door
- de andere kant op te kijken als er wat verteld wordt;
- je schouders op te halen;
- net te doen of je niet hoort wat je partner zegt;
- even grote ogen opzetten.
Echt accepteren en aanvaarden van de ander is nog niet zo makkelijk. We zijn zo verschillend, zo anders, waardoor we de ander moeilijk begrijpen.
Gedrag dat voor jou vanzelfsprekend is, kan voor de ander juist moeilijk zijn.
Je hebt een ander karakter, dat was toch de aantrekkingskracht toen we elkaar leerden kennen? We zijn meestal ook verschillend opgevoed en hebben andere normen en waarden meegekregen.
Het kan dan knap lastig zijn om je in de ander te verplaatsen.
Elkaar accepteren als onze gewoonten en levensstijl zo heel anders is, vraagt om echte aandacht, ook en vooral als het voor ons zo onbegrijpelijk is. Daar komt dan nog bij dat we ons eigen gedrag ook niet altijd snappen en een ander ideaalbeeld van onszelf hebben.
Soms kun je glimlachen om je eigen gekke dingen, maar het kan ook een pijnplek in jezelf raken als de ander je juist afwijst om die gekke, maar ook moeilijke dingen. Een rode alarmknop, loeiende sirenes. Zie dan maar eens bij elkaar te blijven.
Hans
Ik heb er ooit iets van gezegd, maar dat heeft uiteindelijk niet het gewenste effect nl, doe zoals ik.
En dan lees ik het 9e gebod: Gij zult de verschillen van elkander accepteren en aanvaarden.
Ik zeg er niets meer van, dus in mijn communicatie wijs ik Gerry niet af, maar van binnen wel. Waarom wil ze niet luisteren, waarom doet ze niet net als ik?
Natuurlijk niet zo’n dramatisch gebeuren, maar moet ik gedrag van Gerry dan te allen tijde accepteren? Ik vind haar te bescheiden en kan me ergeren als ze te weinig voor zichzelf opkomt. Van binnen ben ik kwaad, terwijl ik ook haar worsteling zie. Wat zegt dat nu over mij, dat ik me eraan erger en daarmee ook nog eens afstand tussen ons creëer? Het gaat over mijn glorie. Ik wil trots zijn op haar en als ze te weinig plek inneemt gaat het dus ten koste van mijn trots.
Of, is er iets mis met mijn zelfacceptatie en wijs ik mezelf af? Ik ben vaak bezig om gezien te worden en daarmee verwacht ik van anderen bevestiging en die bevestiging is als een bodemloze put. Er hoeft maar iemand wat bedenkelijk te reageren op wat ik doe of vind en ik word een halve meter kleiner. Afwijzing van mezelf, dat ik dom ben ligt op de loer. Misschien begint het 9e gebod met: je zult jezelf liefhebben als de ander.
Gerry
Pas moest Hans voor een groep een praatje houden en vragen beantwoorden. Ik ben trots op hem, maar ook jaloers. Hij doet dat zo zelfverzekerd en grappig. Maar als hij dan verwacht dat ik ook zo grappig en zelfverzekerd doe, word ik boos en trek me terug. Zo ben ik niet en ik kan het ook niet.
Nee veel grapjes heb ik niet meegekregen.
Vroeger thuis moesten we ons gedragen. Doen wat er gezegd werd en niet lastig zijn. Ik was een gehoorzaam kind, dat zich terugtrok als er herrie dreigde. Ik wilde het mijn ouders niet moeilijk maken, ze hadden al genoeg te doen om het grote gezin draaiende te houden. Ik viel niet op, maar werd ik ook echt geaccepteerd om wie ik was en niet alleen omdat ik me netjes en behulpzaam gedroeg? Was ik eigenlijk wel goed genoeg? Ik was een angsthaas en ook nu ben ik bang om niet geaccepteerd te worden als ik zeg wat ik wil of vind.
Pas kwam ik thuis en zat een beetje te mopperen op degene die ons fluitgroepje leidt. Ze doet zo eindeloos dingen voor, dat ik me net een klein kind voel. Afgewezen als volwassene. En dat kleine kind trekt zich boos terug en zegt niks, tenminste niet in de groep.
Toen ik het thuis vertelde zag ik hoe Hans zijn wenkbrauwen optrok even niks zei en toen…en heb je niet gezegd wat jij wilt of vindt, heb je geen plek ingenomen? Ik hoorde het als kritiek.
Kritiek omdat ik niet voor mezelf ben opgekomen, kritiek omdat ik geen plek ingenomen heb. Auw alle signalen stonden op rood, want dat is juist wat ik zo moeilijk vind. Ondertussen zou Hans dat toch moeten weten. Nee hij maakt juist grappen als het spannend wordt, maar geen haar op mijn hoofd die dat zou bedenken. Ik heb niet geleerd om grappig en assertief te zijn. Boos, maar ook verdrietig trok ik me net als vroeger, terug in mijn eigen veilige holletje.
Maar echt veilig in mijn hol ben ik ook niet. Ten diepste accepteer ik mezelf niet dat ik mijn plek niet inneem of echt tevreden ben met de plek die ik wel heb, maar dat vaak niet geloof.
Ik accepteer het niet van Hans dat hij kritiek heeft als ik niet assertief genoeg geweest ben, bang dat ik niet degene ben waarvan hij dacht dat ik het was.
Vragen
- Welke gedrag van je partner vind je moeilijk te accepteren?
- Wat is voor jou afwijzing, waar zie of hoor je dat aan? Het kunnen heel subtiele signalen zijn, waardoor jouw rode knop gaat branden.
- Hoe reageer je op afwijzing en hoe voel je je daarbij?
- Welke gevoelens en gedachten leven er bij jou, als je je partner ziet worstelen met iets dat jij simpel vindt?